Bir Kucak Dolusu Anı

Düşününce, yavaş ya da bazen hızlıca atılan o küçük adımların bizi getirdiği yerde olmak, zamanın uçsuz bucaksız yeteneğini hissettiriyor. Zamanın nasıl başladığı ve nasıl geçtiği sayfalarca yazıyla anlatılırken, geriye kalan onca hatıra ve anı da bizi yaşatıyor; geldiğimiz yerde durup düşünmemizi sağlıyor.

Durup düşünmek, tüm o “iyi ki”lere ve “keşke”lere sarılmayı sağlarken, bazen de geriye dönüp bakmamıza vesile oluyor. Küçük adımlar artık büyük adımlara dönüşmüşken, geriye dönüp baktığımızda gördüğümüz en büyük şey ise şüphesiz bir kucak dolusu anı oluyor.

Geldiğimiz yerde olmanın hakkı, şüphesiz ki küçük adımlarımızda saklı. O küçük adımları atan heyecanda, endişede ve merakta saklı.

Bazen tuttuğumuz onca şeyi bırakır, bazen ise onlara sıkıca sarılırız. Ama bugün, sıra tüm bunlarla gurur duymakta.