Bir Arada Dünya

 Düşünceler birbirine karışır, hisler tek tek seçilir, fakat kalpler hiçbir zaman tam anlamıyla bir bütün olamaz. Yine de bu yarım kalmışlık, bir arada var olan bir dünyayı oluşturur. O dünyanın içinde, her adımda onlara eşlik eden iki büyük güç vardır: melek ve şeytan. İkisi de bu dünyacıkların en sadık yol arkadaşlarıdır, çünkü ne tamamen iyilik vardır ne de mutlak kötülük.

Melek, ince bir rüzgar gibi süzülüp gelir ve dünyanın kulaklarına zarif bir öğüt fısıldar. Sesi, hafif ama derindir; anlamı büyük bir huzur verir. Dünyacık, bu sessiz öğüdün sıcaklığını hisseder, kalbi bir an için bile olsa birleşme, bütün olma umuduyla titrer. İçinde küçük bir ışık belirir, geleceğe dair umutlar taşır. Zaman durur, her şey yavaşlar. Kalbinin paramparça oluşu bile bir an için anlamını yitirir; o an sadece var olmak, melekten gelen o huzuru hissetmek yeterlidir.

Ancak sonra şeytan gelir. Hiçbir ses çıkarmaz ama varlığı karanlığı beraberinde getirir. Dünyanın içinde yankılanan bir ağıt gibidir; görünmeyen, ama her yeri saran bir kara duman. Dünyacık, kalbine sığınır, ona tutunmaya çalışır, ama şeytanın gölgelediği bu ağıt kaçınılmazdır. Kalbi derin bir korkuya kapılır. O an, dünyacık tüm korkularını şeytana yükler, her kötülüğün kaynağı olarak onu görür. Fakat gerçek şu ki, karanlıktan en çok etkilenen yine kendisidir. Şeytan sadece bir yankıdır; asıl sesi duyan ve ona anlam yükleyen dünyacığın kendisi.

Ve böylece, dünyacık doğrularla ve yanlışlarla örülü bu karmaşık yapının içinde yaşamaya devam eder. İyiyle kötüyü, umutla korkuyu bir araya getirmeye çalışır, ama asla tam anlamıyla bir bütün olamaz. Her fısıldanan öğüt ve her okunan ağıt, onu biraz daha şekillendirir, biraz daha karmaşık hale getirir. Yine de, bu yarım kalmışlık içinde dahi, bir varoluş mücadelesi sürer. Her parçalanmışlıkta, her birleşemeyen kalpte bir anlam vardır; dünya bu zıtlıklarla nefes alır.

Ve belki de, o tam olamayan bütünlüğün içinde saklı olan şey, dünyanın asıl gerçeğidir: İyilik ve kötülük, ışık ve karanlık, bir arada var olur, çünkü varlıkları birbirinden ayrı düşünülemez.